Integracja sensoryczna   

                                                                                                                      
     to proces, w którym informacje płynące z poszczególnych układów zmysłowych / dotyku skóry, określanego jako zmysł czucia powierzchniowego, związanego z odbieraniem bodźców dotykowych,  układu proprioceptywnego - czucia i ułożenia mięśni, ścięgien oraz stawów, określanego również jako zmysł czucia głębokiego , kinestezji, równowagi -zlokalizowanego w błędniku ucha wewnętrznego, określanego też jako układ przedsionkowy, słuchu zlokalizowanego w ślimaku ucha wewnętrznego, wzroku,  smaku ,którego receptorami są brodawki smakowe leżące na języku, zwany także czuciem smaku, powonienia zlokalizowanego w nosie, zwanego również zmysłem powonienia / są rozpoznawane, organizowane i łączone ze sobą w taki sposób, aby mogły być następnie wykorzystane w celowym, kończącym się sukcesem działaniu. To działanie będące właściwą odpowiedzią układu nerwowego zwane jest reakcją, odpowiedzią adaptacyjną.
    Nieprawidłowe przetwarzanie bodźców zmysłowych może spowodować zaburzenia:
- w świadomości ciała i schemacie ciała,
- w planowaniu ruchu,
- tzw. melodii kinetycznej (płynność i stopniowanie ruchu),
- równowagi,
- koordynacji ruchowej w zakresie dużej i małej motoryki,
- w percepcji dotykowej,
- w percepcji wzrokowej,
- w funkcjonowaniu emocjonalnym,
- w funkcjonowaniu w grupie,
- w procesie uczenia się
     Przykłady objawów jakie mogą wystąpić przy zaburzeniu integracji sensorycznej:
- gwałtownie reaguje na sytuacje, które tego nie wymagają,
- jest silnie zaangażowane lub unika czynności związanych ze skakaniem, przenoszeniem lub pchaniem ciężkich przedmiotów,
- jest silnie zaangażowane lub unika aktywności związanych z huśtaniem, kręceniem, bujaniem,
- źle toleruje hałas, jasne światło, zapachy,
- źle toleruje pewne ubrania (faktura), metki,
- nieprawidłowo reaguje na ból (zbyt wysoki lub zbyt niski próg bólowy),
- trudności występujące przy jedzeniu (smaki, konsystencje, odczuwanie sytości, przyswajanie),
- niechęć do bycia dotykanym lub potrzeba dotykania wszystkiego,
- woli towarzystwo dorosłych, z rówieśnikami często wchodzi w konflikt,
- ma kłopoty z koordynacją wzrokowo-ruchową,
- źle reaguje na zmiany w planie dnia, potrzebuje pomocy przy organizacji czasu,
- jest niezdarne, często potyka się, zaczepia o sprzęty,
- problemy z uwagą,
- problemy z podejmowaniem decyzji
     Diagnozowanie jest ważnym etapem przed ułożeniem indywidualnego programu terapii. Pełna, prawidłowa diagnoza powinna składać się z:
  1. Wywiadu (dot.okresu prenatalnego, okołoporodowego, rozwoju psychoruchowego, chorób, badań np. audiologicznych, doświadczeń przedszkolnych, szkolnych).
  2. Oceny psychologicznej i psychopedagogicznej.
  3. Diagnozy mowy (w zakresie rozumienia, ekspresji, komunikacji).
  4. Kontroli ortooptycznej.
  5. Diagnozy fizycznej (testy i obserwacja kliniczna). Większość testów przeznaczona jest dla dzieci powyżej 4 roku życia. Dzieci młodsze i te którym nie można zastosować testów (np. z upośledzeniem umysłowym, autystyczne, lub nie współpracujące z innych powodów) badane są wybranymi próbami z obserwacji klinicznej i dodatkowymi testami sprawnościowymi.
Terapia nie jest metodą rehabilitacyjną i wspomaga wszechstronny rozwój dziecka.

                                    


1-20 | 21-27

IMG_1833.JPG IMG_1834.JPG IMG_1835.JPG IMG_1836.JPG IMG_1837.JPG IMG_1838.JPG IMG_1839.JPG  

Zajęcia usprawniające

Rewalidacja - zajęcia usprawniające.

czytaj więcej »